สุดท้ายแล้วเราจะ

สุดท้ายแล้วเราจะลืมทุกคำตอบ ลืมทุกคนที่รออยู่

สุดท้ายแล้วเราจะลืมความอุ่นจากการกอด ลืมรสชาติจากการจูบ

สุดท้ายแล้วเราจะลืมทุกคำปลอบ ลืมทุกคำขู่

ลืมว่าเราเป็นแค่ไอ้คนกระจอกที่พร่ำบอกให้เวลาหยุด

สุดท้ายแล้วเราจะลืมทุกคนที่ควรลืม แล้วยังเสือกลืมคนที่ควรจำ

ลืมเรื่องที่ละเลยมาตลอดเวลา แต่รู้ตัวตลอดเวลาว่าควรทำ

ลืมคนที่เราเบนหน้าหนี แล้วรู้ตัวอีกทีว่าควรฟัง

สุดท้ายแล้วเราจะลืมทั้งคนที่เยินยอเรา

แล้วพออีกวูบเดียวเดินไม่นานเกินรอก็ลืมคนที่เกลียดเราซะเข้ากระดูกดำ

ลืมเพลงที่เคยชอบฟัง ลืมหนังที่เคยชอบดู

ลืมคนใจร้ายที่ตอนสุดท้ายแม่งก็ไม่ชอบกู

สุดท้ายแล้วเราจะลืมความทรมาน การร้องไห้ น้ำตาที่ซับ

รวมไปถึงสิ่งดี ๆ ที่เคยได้รับ

ยังอยากจะยืนยันคำเดิมจริง ๆ หรือเปล่า

ถ้าสุดท้ายแล้วเราได้ลืมสิ่งที่อยากจะลืม

เมื่อความทรงจำมันหมดเวลาให้ยืม

เธออยากจะคืนจริง ๆ หรือเปล่า

อยากจะลืมจริง ๆ หรือเปล่า

หรืออยากลืมแค่เป็นครั้งเป็นคราวหรือเปล่า

ความทรงจำแสนสั้น ชีวิตแม่งก็สั้นไม่ต่างกันเท่าไหร่

แต่เมื่อพ้นผ่านข้ามคืนการลืมคือจุดเริ่มต้นของการจำครั้งใหม่

สิ่งที่น่ายินดีของความทรงจำคือยังจำได้ว่าเคย

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของมันคือมึงจดจำอะไรไม่ได้เลย

สุดท้ายแล้วเราจะลืมทุกสิ่ง

สุดท้ายแล้วเราจะทิ้งทุกอย่าง

กลิ่นหอมของความทรงจำสลายเป็นสีเจือจาง

แค่เพียงไม่นานถูกลมพัดลอยผ่านไป

เมื่อนกพิราบสยายแย้มปีก

ทุกสิ่งที่เคยได้ยินจะค่อย ๆ จาง

อ้อมกอดที่เคยสัมผัสจะหายไปในพริบตา

สักวันเราคงถูกลืมเลือนไม่ต่างกัน

มองดูที่ที่เคยใช้เวลา

มองดูที่ที่เป็นที่ประจำ

มองดูที่ที่เคยไปด้วยกัน

มองดูแล้วก็รู้สึกแปลก ๆ

Man, a lot of that we had done

แม่ง a lot of time I've been drunk

Damn, a lot of truth ที่กูปฏิเสธ

ทุกครั้งกูยังเจ็บ ด้วยสาเหตุอีกเป็นพัน

ในทุกวันก็ยังคิดว่าจริง ๆ กูควรจะยืนได้แล้ว

จริง ๆ กูออกจะออกจากความขมขื่นได้แล้ว

จริง ๆ กูควรจะหยุดเกาผื่นของคืนก่อน ๆ ได้แล้ว

วันที่ไม่มีใครให้เถียง

จริง ๆ กูยังจำเสียงแม่ปลุกให้ลุกขึ้นตื่นได้แล้ว

แม่บอกว่าลูกจะต้องยังเจอเบอร์ที่ยังต้องจำ