To Kantili Tremosvinei

Το καντήλι τρεμοσβήνει

Σε μια κάμαρα φτωχή

Και μια μάνα σιγολιώνει

Στο κρεβά κρεβάτι μοναχή

Ξένοι πια την παραστέκουν

Για στερνή τησ συντροφιά

Έφαγε την κόρη αρρώστια

Και τον γιο τον γιο η ξενιτιά

Έσβησε πια το καντήλι

Κι η μανούλα πάει μαζί

Μοναχή σ' αυτό τον κόσμο

Τι το ή το ήθελε να ζει