Istasyon

Gülün tam ortasında ağlıyorum

Sokak ortasında her akşam

Öldükçe içimde bir yangın

Önümü arkamı bilmiyorum

Ellerin beyaz beyaz tekrar beyaz

Bu beyazlık beni korkutuyor biraz

Istasyonda tren oluyor uzakta

Bileti alıp gitmeli biraz

Karanlıkta duyup azaldığını

Tutuyor beni gözlerinin siyahı

Ellerini alıyorum sabaha kadar

Seviyorum seni hep bu kadar

Zurnanın ucunda yeni bir çingene

Gölgelerin ardında kaybolan