Kashti Zarvaraghi

دستامون لاغرو بیرمق کشتی میساختیم از زرورق

کشتی زرورقی طعمه بارون نمیشد

قلبای عروسکی تو سینه ویرون نمیشد

شبا تو دست پدر یه آسمون خواب میدیدیم

لالایش معجزه بود وقتی که بیخواب میشدیم

روزای رفته رو باید از ته دل داد کشید

با یه آبنبات میشد مزه دنیا رو چشید

ناخدای کشتی زرورقی شکل پدر بود

توی خواب

قصه غرق کردن خورشید برامون چقدر قشنگ بود

روی آب ماهییای رنگی نزدیک سحر

مهمونی نور میدادند

اونا مهربون بودن تو آب شور

حرفای شیرین میزدن

کشتی زرورقی تو داغ خورشید نمیسوخت

ناخداش شادیمونو به زندگیش نمیفروخت

سایه دستای اون خورشیدو بی اثر میکرد

تنش مثل باده بود خوابو پر از سفر میکرد

یه شب از همون شبا که آسمون گریه میخواد

کشتی رو ساختیمو منتظر نشستیم که بیاد

اونشب اما زیر گنبد کبود

نفسای گرم لالایی نبود

اونشب اما زیر گنبد کبود

نفسای گرم لالایی نبود

آسمون خوابمون وقتی که بی ستاره شد

کشتی زرورقی تو دریا پاره پاره شد

روزای رفته رو باید از ته دل داد کشید

با یه آبنبات میشد،مزه دنیا رو چشید

روزای رفته رو باید از ته دل داد کشید

با یه آبنبات میشد مزه دنیا رو چشید

روزای رفته رو باید از ته دل داد کشید