
Έχεις νιώσει ποτέ να μην υπολογίζεσαι
Να γυρνάς το βλέμμα σου και να ψάχνεις να βρεις ματιά
Να θέλεις να μιλήσεις σε κάποιον οποίον πετύχεις πρώτο
Άλλος ένας μονόλογος σου που πήγε στο βρόντο
Πήρε τα ποδιά του παλτού το γιακά του σήκωσε
Τα βήματα του αφήνανε πίσω το κήπο
Ρε το τύπο
Η σκέψη ότι φταει εκείνος τον ξεσήκωσε
Και τα τσιγάρα φτάνανε όλα ως το φίλτρο
Μέτα το μεγάλο ταξίδι της υπομονής
Οι άνθρωποι τον οδήγησαν σε μια μεγάλη πόρτα
Είπαν δως μας ότι έχεις στην τσέπη σου για να μπεις
Και μόλις μπεις εμείς θα σε σπρώξουμε προς τα φωτά
Μπήκε στη μάζα στο πλαίσιο της κοινωνίας
Στα ματιά του φόρεσε μια πολύ ωραία γάζα
Του παν μαλάκα θα ναι για λίγο μην αγχώνεσαι
Όταν την βγάλεις θα βάλεις την πιο ωραία μάσκα
Με το προσωπείο λοιπόν πήρε την όψη των ντόπιων
Η διάλεκτος εξυμνούσε την βασίλεια των οποίων
Δεν βρήκε εμπόδιο να μεταλάβει το κουβεντολόι
Και έφτιαξε μεγάλο σόι μες το βιβλίο των προσώπων
Εδώ το πλάνο λέει να φας τον από πάνω
Στόχος σου να κάτσεις στην καρέκλα του μεγάλου
Θα δεις τους φίλους σου να τρώνε τους φίλους σου
Με πάθος ο ένας να παίρνει την γυναίκα του άλλου
Δεν τους έκανε την χάρη αμίλητος
Έβγαλε την μάσκα πίσω από την μάσκα τους να πάρουν δρόμο
Ο αδίστακτος είπε είσαι βαρύς και ασήκωτος
Δεν μας κανείς τα μπογαλάκια σου και δρόμο
Το ταξίδι της υπομονής ταξίδι επιστροφής
Τώρα από την αφετηρία είναι πίσω στην εκκίνηση
Μια φωνή του είπε σε περίμενα να ρθεις
Και τον ρώτησε με συγκίνηση
Πες μου πως είναι στην πόλη των ανθρώπων βαρέθηκα την μοναξιά θέλω σημασία να αποκτήσω
Πες μου πως είναι στην πόλη των ανθρώπων θα 'θελα και εγώ όπως ζουν και εκείνοι να ζήσω
Ο φίλος πήρε το πιο σοβαρό του βλέμμα
Είπε στα ψεύτικα παλάτια θα σε κάνουν κομμάτια
Έχεις νιώσει ποτέ να μην υπολογίζεσαι
Να γυρνάς το βλέμμα σου και να ψάχνεις να βρεις ματιά
Τα ματιά να εμπιστευτούν μην τα αφήσεις
Όταν στην πόλη των ανθρώπων θα πρέπει να προχωρήσεις
Πίσω από τα φώτα των κόσμων μόνος
Τα 'δωσες όλα μια ευκαιρία ζητώντας χαμένος χρόνος
Θα κάνε τα πάντα για ένα βλέμμα σου
Λίγη ζεστασιά να πάρει
Κανείς δεν του κάνε τη χάρη
Ήλιος ή φεγγάρι
Μόνιμο σκοτάδι
Δεν είχε νιώσει ούτε χάδι
Μαύρα γυαλιά φορούσε
Ξεφυσούσε καημό
Μπροστά του φίλοι
Μα πίσω του φτυάρι
Γελούσε αμήχανα στα χέλια των άλλων με ψεύτικο ρυθμό
Προσεγμένα στο πως θα μιλήσει
Τεράστια ρούχα ώστε να 'χουν κάτι κοινό να μπορεί να κολλήσει
Κάθε προσπάθεια του κάστρα στην άμμο
Με ένα κύμα του ισοπέδωνε τα όνειρα που έκτιζε πάνω
Όλο μπροστά κοιτούσε
Μα δεν έκανε βήμα
Όλα του μοιάζαν τεράστια και αυτός μικρός για κείνα
Όσο τρέφεις την ζήλια θέλοντας την λάμψη
Αν υποδύεσαι άλλον μπορεί για πάντα να σ' αλλάξει
Υποτιμώντας τις δυνάμεις σου ξεχνάς τι έχεις περάσει
Αν είσαι ο εαυτός σου αυτό θα σε ξεκουράσει
Κάποιες φορές αυτά που ψάχνεις είναι δίπλα σου
Γεμάτο σκόνη που δεν μπορείς να εντοπίσεις
Ταξίδι υπομονής ταξίδι αναζήτησης
Μην τα αφήσεις αρκεί να το ξεσκονίσεις
Ζωή με αποδείξεις ανταγωνισμό
Όλοι θέλουν να δείξουν κάτι ανώτερο φτιάχνοντας τίτλους
Ίσως ο τύπος δεν έχει προσανατολισμό
Εγώ σου δείχνω την καρδιά εσύ βρες τους χτύπους
Τα ματιά να εμπιστευτούν μην τα αφήσεις
Όταν στην πόλη των ανθρώπων θα πρέπει να προχωρήσεις
Πίσω από τα φώτα των κόσμων μόνος
Τα 'δωσες όλα μια ευκαιρία ζητώντας χαμένος χρόνος