Mano Tehran

من هنوز خیابونا لای حرفامه

دیگه فراموشی میگیرم کی دائما بامه

بگو اون پسره تخصو تو یادت هست کامل

دو تا پک سم روله کفه پایتخت بامه

دو سه شبه همه چیم انگار تو همه

میگازم کف همت و پلکام رو همه

هنوز تنهایی بلدمه داشی

اگه بیرونم چون کوچه های تهران خونمه

رفیقم با سه صبح و سر کوچه سوپورا

رفیقم با ساکتی شبای تو اتوبان

من و شهرم و کلی حرفه نزده

می نویسم حال خوب شو شام و با توتونا

اینجا سوت و کوره با اینکه لامپا زیاده

کش تو حساب نی و اله بانکا زیاده

کف تهرونم داستانی داره

هوا یه درجه لاشی تر ا کامای سیگاره

منو میفهمه اینجا انگار لممو بلده

آسمونش حال بد دلمو بلده

وقتی میزنن بت همه

از ما بکش بیرون برو حاجی اینجوری بهتره

بگو کی میجنگه این طرفا واسه حال تو

وقتی آدما میشکونن فقط پر و بالتو

بگو کی میتونه بکنه این شبه بدو صبح

فقط من و تهران و باتلای پر

من و تهران زدیم به سیم آخر

که اینبار اومدم بی نقاب تر

تخممه اگه داره میره ساعت

با زندگی چند ساله بی حسابم

من و تهران زدیم به سیم آخر

که اینبار اومدم بی نقاب تر

تخممه اگه داره میره ساعت

با زندگی چند ساله بی حسابم

با تهران خوبم نی اینورا کسی که پیشم و

دیدم آدما نبودن اون چیزی که میگن و

اعصابم تو قوطی قرصاس

هر روز یادم میره تصمیم جدیه دیشبو

اینجا همه چی تو همه خوشی یه جا نیس نه

دل آدماش از خیابونا ترافیک تر

وقتی هیچکی نبود کنه زخمامو خشک

میکرد تهران تجویز حتی تراپیستم

ببند این پنجره رو با حال بد تو سختی

منم و همین که هست نه داشی در نرفتیم

بعد من چی میشه تهش بیخیال هرچی هستی

دل ما پر سوزه یه جایی کله کردیم

میفهمی همونجا که داشته باشی خودتو

پر میشی از شلوغی که خالی کنی دورتو

انقدره بد میشی که دیگه کسی نفهمتت

د بگو مگه یادت رفته تنها زدی رولتو

من زدم بیرون که نبینم این غمو

من زدم بیرون تهران بوده شبیه سلیقه مو

با چشام دیدم که خودیا چی تو دلشونه