Gheseye Man

مثل باد سرد پاییز

غم لعنتی به من زد

حتی باغبون نفهمید

که چه آفتی به من زد

رگ و ریشه هام سیاه شد

تو تنم جوونه خشکید

اما این دل صبورم

به غم زمونه خندید

آسمون مست جنونی

آسمون تشنه ی خونی

آسمون مست گناهی

آسمون چه روسیاهی

اگه زندگی عذابه

یه حباب روی آبه

من به گریه ها می خندم

می گم این همش یه خوابه

مثل باد سرد پاییز

غم لعنتی به من زد

حتی باغبون نفهمید

که چه آفتی به من زد

آسمون تو مرگ عشقو

توی یاخته هام نوشتی

این یه غمنامه ی تلخه

که تو سرتاپام نوشتی

من به لحظه ی شکستن

اگه نزدیک، اگه دورم

از ترحم تو بیزار

که خودم سنگ صبورم

آسمون تیشه ات شکسته

من دیگه رو پام می مونم

منو از تنم بگیری

تو ترانه هام می مونم

اگه زندگی عذابه

یه حباب روی آبه

من به گریه ها می خندم

می گم این همش یه خوابه

مثل باد سرد پاییز

غم لعنتی به من زد

حتی باغبون نفهمید

که چه آفتی به من زد

آسمون تیشه ات شکسته

من دیگه رو پام می مونم

منو از تنم بگیری

تو ترانه هام می مونم