Priorytety

Hej, co u ciebie? Jak tam się trzymasz?

Jak tam rodzinka? Czy dobrze zasypiasz?

Czy z myślami złymi się dalej borykasz?

Czy jesteś szczęśliwy i szczyty zdobywasz?

Wiem że dajesz radę, choć nie mam cię na Fejsie i Instagramie

Nie myślę, ja marzę, by rękę twą trzymać, ale skarbie nie chcę się zgrywać

Jakoś daję sobie radę odkąd nie ma ciebie

Odkąd nie ma we mnie siebie, jestem cieniem

Pragnę iść za sercem, gryzie mnie sumienie

Bo rozum zagłusza to co dusza chce powiedzieć

Jak nie tu cię spotkam, spotkamy się w niebie

I obiecuję będę dla ciebie kimś

Przeproszę, przytulę i mogłabym zrobić to dziś

Bo choć zmieniły się nam priorytety

I choć pozmieniał nas świat, nie tracę nadziei

Że kiedyś przyjdzie nasz czas i będzie jak wtedy

Skarbie będzie jak wtedy

Myślę sobie czasem, czy lecisz na muzę, czy lecisz na kasę

Czy w planach masz willę, dwa auta i basen

Czy w planach masz spotkać mnie w mieście po czwartej

Ja w bluzce podartej, bo odkąd cię nie ma to zgubiłam klasę

Nie świecę przykładem gdy spojrzysz się na mnie

Ale książki nie oceniaj po okładce

Mam na bluzie twenty-four, baby, które mówi że mamy czas

Pobędziemy przez chwilę dziećmi, ja ze wstydu rozbiorę nas

I przeproszę za wszystkie błędy, może dasz mi te milion szans, naraz

Bo choć zmieniły się nam priorytety

I choć pozmieniał nas świat, nie tracę nadziei

Że kiedyś przyjdzie nasz czas i będzie jak wtedy

Skarbie będzie jak wtedy

Bo choć zmieniły się nam priorytety

I choć pozmieniał nas świat, nie tracę nadziei

Że kiedyś przyjdzie nasz czas i będzie jak wtedy

Skarbie będzie jak wtedy