เปรตป่ะ

กูเนี่ยเดินลุยป่าเข้าไปเลย (อื้อหือ)

มืดมืดคนเดียว (โอ้โห)

ฉายไฟฉายลง (เฮ้ย)

ไม่เจออะไร (อ้าว)

ฉายไฟฉายขึ้น (โอ้โห)

สูงมาก

เจอเปรตเหรอ

ไม่ใช่ เจอต้นตะเฆียน (โอ้โห)

เดี๋ยวก่อนนะ ตะเฆียนนี่ที่เวลากล้ามเนื้อมันล๊อกปะ

ฮะ นั่นมันตะคริว

อ๋อ ตะคริวคือที่มันยืนต่อแถวกันเป็นระเบียบ

นั่นมันรอคิว

อ๋อ เวลาที่พวกต้นไม้มันสังเคราะห์แสง

นั่นคลอโรฟิลล์

อ๋อ เวลาที่ศิลปินไม่มีอารมณ์วาดรูป

นั่นมันรอฟีล (ที่เป็นฝรั่ง)

นั่นมันคนยิว

อ๋อ

แล้วไงต่ออะ

อ๋อ มองขึ้นไปเจอต้นตะเฆียน เออเห้ย ทำไมลำต้นมันเนียน

ลำต้นมันมีสองลำ ห้อยกันเป็นสานปลาตะเพียน

ขาของแม่งก็เป็นกระดูก โอ้โห ที่นี่แม่งโคตรเฮี้ยน

เปรตป่ะ (ห๊ะ)

เปรตป่ะ

ใช่ (อ้าว)

ก็ตอนตะกี้กูถามว่าเปรต มึงก็บอกว่าไม่ใช่ไง

เรื่องผีมึงแม่งเดาง่ายมากเลยอะ (เฮ้ย เฮ้ย มึง มึงคืองี้)

มารยามทางการสนทนา แม่งธรรมดา เพราะมันคือกฏแห่งวาจา

ถ้ามึงมีความรู้นิดนึง ใส่ใจคนเล่าติ๊ดนึง นั่งเงียบอีกวินึง

ทำแบบนี้มึงไม่ให้เกียรติคนเล่า คนมันก็จะเศร้า จากนั้นก็จะเน่า

แล้วถ้ามึงรู้อีกทีว่ากูอะซ้อมเล่าเรื่องมาสามวัน

มึงไม่ถาม

มึงซ้อมเล่าเรื่องมาสามวันเหรอ

กูพูดโอเวอร์เฉยเฉยปะ

โอเวอร์ที่เป็นนักบอลอะนะ

โอ๊ย นั่นมันโอเว่น

อ๋อ ที่มันเป็นเครื่องเล่นดีวีดี

นั่นมันโซเค่น

อ๋อ ป้ายหน้าร้านที่แปลว่าให้มึงเข้าไปได้

นั่นมันโอเพ่น

อ๋อ สุดยอดท่าไม้ตายในสตรีทไฟเตอร์

นั่นโชริวเค่น (ในเอ็กซ์เมน)

นั่นมันมิวเทนต์

อ๋อ

ให้กูเล่าได้ยัง

เล่าเรื่องผีในป่าพวกมึงแม่งก็ไม่ฟัง

อยู่ท่าพระจันทร์ อยู่บ้านละกันคราวหน้า

เออ ก็อย่างมึงว่าเรื่องงมงายพวกนี้จากยุคอาม่า

แม่งเดินเล่นจนหลงในป่าแล้วมีผีมาฆ่า แม่งคือสุสานคนกล้า

ไม่เหมือนกู เฮ้ย

มึงได้ยินป่ะ

ได้ยิน อะไรวะ

เสียงเหมือนอะไรใหญ่ใหญ่กำลังมาทางนี้

หนีละกัน สตาร์ทรถเลย

เชี่ย ไม่มีน้ำมัน (เข้าสูตรหนังเลย)