Zakhm O Tarkesh

هنوز روی زخم رد پای ترکش هست

هنوز توی جسم من یه روح سرکش هست

هنوز شوق قله ها تو کوله پشتیمه

چه باک از تلاطمی که در کمرکش هست

چکیده ی عبور من چکاندن ماشه ست

ضرورت مسلسلی که جای درکش هست

(جای درکش هست)

جشن تولدم تو کوچه های آبان بود

شمع شدم که آب شم برای پروانه

گذاشتم که شعله ور بشم تو تاریکی

بجای فوت کردنِ خودم غریبانه

چکیدم از تنم میان شهرها جاری

به رنگ خون زاهدان و ایذه و بانه

(ایذه و بانه)

دلم دریای آتیشه

که هی دیوونه تر میشه

میخوام پایان غم ها باشم میتونم

دارم فردا رو میبینم

گل فریاد و میچینم

یه روز آزاد از خواب پا میشم میدونم

چقدر بذر شعله از نگاه ها چیدم

و روی خاک شهرِ بی بهار پاشیدم

چقددر آسمون شدم چقدر باریدم

که عاقبت یقین شد ابرهای تردیدم

برای یک جرقه به فیتیله ی طاقت

چقدر گر گرفتم و چقدر جنگیدم

جنگیدم

دلم دریای آتیشه

که هی دیوونه تر میشه

میخوام پایان غم ها باشم میتونم

دارم فردا رو میبینم

گل فریاد و میچینم

یه روز آزاد از خواب پا میشم میدونم

گلو و تار عنکبوت، نه نمیذارم

دوباره بختک سکوت، نه نمیذارم

دوباره دفن معدن امید در معدن

برای قوت لایموت، نه نمیذارم

تن شریف مزرعه و ردِ سُم های

گرازهای لات و لوت، نه نمیذارم

(نه نمیذارم)

دلم دریای آتیشه

که هی دیوونه تر میشه

میخوام پایان غم ها باشم میتونم

دارم فردا رو میبینم

گل فریاد و میچینم

یه روز آزاد از خواب پا میشم میدونم

دلم دریای آتیشه

که هی دیوونه تر میشه

میخوام پایان غم ها باشم میتونم

دارم فردا رو میبینم