Текст пісні
Είναι που 'μαι ρεαλιστής
Κι οι ουτοπίες με πνίγουν
Τα όνειρά μου σταματούν
Μόλις τα μάτια ανοίγουν
Τι να σου πω για ποιους εχθρούς
Για αλήθεια και για ψέμα
Εδώ ήρθε εκείνη η στιγμή
Να πολεμήσω εμένα
Η κάθε μέρα που περνά άλλο ένα βιβλίο
Άλλος ένας στίχος στο τρελοκομείο
Χειμερία νάρκη, το τοπίο κρύο
Βία πίσω από το θρανίο, δάσκαλοι με προσωπείο
Κάγκελα παντού, φυλακή το σχολείο
Δύσκολα όσα μ' έκαναν να πω αντίο
Lifestyle, σύγχρονοι αιχμάλωτοι
Αφομοιώνει η μάζα παρασιτικό στοιχείο
Ω ναι! Χάνεται η ιδιαιτερότητα
Όμοιοι στην ποσότητα και σκάρτοι στην ποιότητα
Μετά λες για προσωπικότητα
Ιδού νεοέλληνα η διαμελισμένη σου αθωότητα
Ποια είναι τελικά αυτή η πραγματικότητα, αμφίβολο
Ζώντας στον ελλαδικό περίβολο
Ζιγκολό πολιτικοί δηλητήριο στο σύνολο
Κι έκφραση ποσοτική, η μάρκα, η ράτσα, η δουλειά, το φαΐ
Το όνομά μου είναι Ηλίας
Ζώντας στο μεταίχμιο φθοράς και αφθαρσίας
Διαλέγω να είμαι ρεαλιστής
Και όχι φερέφωνο της υποκρισίας
Είναι που 'μαι ρεαλιστής
Κι οι ουτοπίες με πνίγουν
Τα όνειρά μου σταματούν
Μόλις τα μάτια ανοίγουν
Τι να σου πω δεν ξέρω πώς
Μα πάντα νιώθω ξένος
Να φταίει που είμαι ρομαντικός
Κι απελευθερωμένος;
Με μαθηματική ακρίβεια επιρρεπής
Υπηρετώ την τέχνη αιώνια σαν εραστής
Γκρίζες ζώνες και εγώ εδώ πολεμιστής
Δακτυλοδεικτούμενος αντί ποιητής
Ξέρω πως μία μέρα θα πεθάνω
Οπότε φωτιά και ξύλο στο ρουφιάνο
Όλοι οι φίλοι μου είναι αλήτες και κοπρίτες
Την ηθική σας χαιρετίσαμε τις νύχτες
Τη μέρα που φάνηκε ο ήλιος στους φεγγίτες ήμουν λέρα
Αρούρι στου υπονόμου τις μαύρες τρύπες
Στα κινητά κοίταξαν οι εκαμίτες
Καμένοι, χαζοί, στις κάνες μαργαρίτες
Στη βιοπάλη ρε κωλόπαιδα δεν θα αντέχατε
Γραφειοκράτες και όργανα